ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ: Ο ΤΡΑΓΟΣ ΚΑΙ Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ ΣΤΙΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Ετικέτες

, , , , , , , ,

Σὲ ὅλη τὴν εὐρωπαϊκὴ ἐπικράτεια ἡ ἑορταστικὴ περίοδος πρὶν καὶ μετὰ τὸ χειμερινὸ ἡλιοστάσιο εἶναι ἀπὸ τὶς πλέον χαρούμενες καὶ ἀγαπητές. Ἂς κάνουμε μία μικρὴ περιήγηση στοὺς τρόπους μὲ τοὺς ὁποίους συνηθίζεται νὰ ἑορτάζεται τὸ χειμερινὸ ἡλιοστάσιο στὶς παραδόσεις διαφόρων χωρῶν τῆς Εὐρώπης.

 Ἡ φωτογραφία εἶναι ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 20ου αἰ. στὴν Σουηδία, στὸ Bollnässtugan, καὶ ἀπεικονίζει τὸν παραδοσιακὸ ἑορτασμὸ τοῦ Τράγου τοῦ Yule (Julebukk). Ὁ βοηθὸς τοῦ Τράγου εἶναι ὁ Tomte, ποὺ ζεῖ στὰ δάση καὶ ποὺ τὴν παραμονὴ τοῦ Yule (Julafton/Juleaften) φέρνει καὶ μοιράζει δῶρα στοὺς ἀνθρώπους (τὰ λεγόμενα julklappar). Ὁρισμένοι συσχετίζουν τὸν Τράγο/Julebukk καὶ τὸν βοηθὸ του μὲ τοὺς Tanngrisnir καὶ Tanngnjóstr, τοὺς δύο τράγους ποὺ σέρνουν τὸ Ἅρμα τοῦ Θεοῦ Θώρ στὸν οὐρανό. Κατὰ τὴ περίοδο τοῦ Yule μεταμφιέζονται καὶ φορώντας δέρμα τράγου πήγαίνουν ἀπὸ σπίτι σὲ σπίτι κρατώντας μία κεφαλὴ τράγου.

Συνέχεια

Advertisements

ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΒΙΑ, GEORGES SOREL

Ετικέτες

, , , , , ,

 Ὁ Georges Sorel (1847-1922) ὑπῆρξε ἀπὸ τὶς γνωστότερες καὶ πλέον ἀμφιλεγόμενες ἠγετικὲς μορφὲς τοῦ Ἀναρχοσυνδικαλισμοῦ. Εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ τοποθετήσῃ κανεῖς τὴν σκέψη του εἴτε στὸν γενικότερο χῶρο τῆς δεξιᾶς εἴτε στῆς ἀριστερᾶς εἴτε ὁπουδήποτε. Ῥιζοσπαστικὸς ἐπαναστάτης καὶ ταυτόχρονα μὲ μεγάλο σεβασμὸ γιὰ τὴν παράδοση, οἱ ἰδέες του ἄσκησαν γοητεία ὁμοίως σὲ μαρξιστές, σοσιαλιστές, ἀντι-σοσιαλιστές, μοναρχικούς, παραδοσιακούς, ἀναρχικούς, καὶ φασίστες.

 Ὁ ἴδιος ἦταν βαθιὰ ἀντι-κρατιστὴς καὶ ἀπεχθανόταν τὸν συγκεντρωτισμὸ καὶ ὁλοκληρωτισμὸ μίας κεντρικῆς ἐξουσίας, εἴτε αὐτὴ εἶναι στὰ χέρια ἑνὸς μονάρχη εἴτε στὰ χέρια τῶν συντηρητικῶν, εἴτε στὰ χέρια τῶν δημοκρατῶν, εἴτε στὰ χέρια τῶν προλεταρίων.

 Εἰρωνικῶς, οὐδεῖς ἀπὸ τοὺς θαυμαστές του ἐχρησιμοποίησε τοὺς τρόπους ποὺ ὑπεδείκνυε ὁ Sorel, γιὰ τὸν σκοπὸ ποὺ τοὺς προόριζε, δηλαδὴ τὴν πλήρη καταστροφὴ τοῦ συγκεντρωτικοῦ κράτους καὶ τὴν αὐθόρμητη ἀνάδειξη «ἑνὸς δικτύου ἐλευθέρων παραγωγῶν» καὶ τοπικῶν ἀρχῶν διοικήσεως καὶ νόμων διαφοροποιημένων καὶ βασισμένων στὶς ἰδιαίτερες πρωταρχικὲς παραδόσεις κάθε χώρας, μικρῆς ἢ μεγάλης. Ὁ Sorel προειδοποίησε ἐναντίον μιᾶς ἐπαναστάσεως ποὺ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἀντικατασταση τῆς μίας συγκεντρωτικῆς ἐξουσίας ἀπὸ μία ἄλλη. Συνέχεια

ΣΑΜΠΟΤΑΖ – Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΛΕΞΕΩΣ

Ετικέτες

, , , , , ,

Ἡ λέξη «σαμποτάζ» έχει σχέση μὲ ξύλινα παπούτσια (σαμπό, τσόκαρα), και ἀνεπτύχθη μέσα ἀπὸ τὰ ἐργατικὰ κινήματα τοῦ 19ου αἰ. Ὅμως δὲν προήλθε ἀπὸ κάποια πρακτικὴ παλαιοτέρων ἐργατῶν νὰ πετοῦν τὰ παπούτσια τους σὲ μηχανήματα γιὰ νὰ φρακάρουν τὰ γρανάζια τους. Οὔτε καὶ ὑπάρχει κάποια ἀπόδειξη ὅτι πετάχτηκαν ποτὲ ξύλινα παπούτσια σὲ μηχανήματα.

Κατὰ τὸν J. Spargo (Syndicalism, Industrial Unionism and Socialism, 1913) ἡ γαλλικὴ λέξη sabotage ἐπινοήθη τὸ 1890 ἀπὸ τὸν ἀναρχικὸ Émile Pouget.Ἐνεφανίσθη γιὰ πρώτη φορὰ γραπτῶς σὲ μία ἔκθεση ποὺ ἔγραψε ὁ Pouget μαζὶ μὲ τὸν ἐπίσης ἀναρχικὸ Paul Delassale τὸ 1897 σὲ συνέδριο τῆς Συνομοσπονδίας Générale du Travail στὴν Τουλούζη.

Στὴν ἔκθεσή τους οἱ δύο ἀναρχικοὶ συνέστησαν νὰ ὑιοθετηθῇ ἀπὸ τὰ γαλλικὰ ἐργατικὰ συνδικάτα μία πολιτικὴ ἐπιβραδύνσεως τῆς ἐργασίας καὶ ἀναποτελεσματικότητος, ποὺ εἶχε χρησιμοποιηθεῖ μὲ ἐπιτυχία ἀπὸ Βρεταννοὺς συνδικαλιστές. Ἡ πολιτικὴ αὐτὴ ἦταν εὐρέως γνωστὴ στὴν Βρεταννία ὡς Ca ′Canny, μία φράση ἀπὸ τὴν σκωτσέζικη καθομιλουμένη, που ὁ Spargo ἀποδίδει ὡς «προχώρα ἀργά» ή «νὰ προσέχῃς νὰ μὴν κάνῃς πάρα πολλά» δηλαδὴ σπεῦδε βραδέως. Συνέχεια

ΚΑΛΛΟΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΟΔΟΣ

Ετικέτες

, , ,

Νὰ γίνεσαι μία ζώσα ἔκφραση Ὀμορφιᾶς, καλλιεργώντας ἐσωτερικὰ κι ἐκφράζοντας ἐξωτερικὰ τὸ ἰδανικὸ σου προσωπικὸ ὕφος, χαρακτήρα καὶ αἰσθητική. Τόσο στὴν εἰκόνα ὅσο καὶ στὸν Λόγο.
Νὰ ἀποφεύγῃς πάντα τὴν μίμηση καὶ τὸν ὁπαδισμὸ τῆς ὁποιασδήποτε κοινότοπης μόδας, εἴτε σὲ ἐμφανίσεις, εἴτε σὲ συμπεριφορὲς εἴτε σὲ λέξεις καὶ τσιτάτα.

Ἡ ἀναζήτηση τοῦ ἰδανικοῦ εἶναι διαρκὴς – ἕνα «πάθος ζωῆς». Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἐνδιαφέρεται νὰ ἔχῃ ἀξία, ἐμπνέεται ἀπὸ τὰ καλλίτερα καὶ ἀνώτερα παραδείγματα ἔργων καὶ πράξεων ἄλλων σπουδαίων ἀνθρώπων τῆς Ἱστορίας.
Θρέφει τὸ πνεῦμα του μὲ ἀξιόλογα -καὶ διαχρονικά- λογοτεχνικά, ποιητικά, φιλοσοφικά κτλ. ἔργα καὶ τὴν ψυχὴ του μὲ τέχνη καὶ μουσική. Συνηθίζει τὶς αἰσθήσεις του στὸ Καλὸ καὶ τὸ Ὡραῖο, μαθαίνοντας νὰ ἀποστρέφεται καὶ νὰ ἀποφεύγῃ τὸ ποταπό, φαῦλο καὶ αἰσχρό.

Στὰ ἀμέτρητα μονοπάτια καὶ σταυροδρόμια, ἄλλοι ἀνεβαίνουν καὶ ἄλλοι κατεβαίνουν. Ἄλλοι ἐξευγενίζονται καὶ δυναμώνουν, ἄλλοι ἐκφυλίζονται καὶ ἀσθενοῦν.

 Κι ἂν δὲν μπορεῖς νὰ κάμεις τὴν ζωή σου ὅπως τὴν θέλεις,
τοῦτο προσπάθησε τουλάχιστον
ὅσο μπορεῖς: μὴν τὴν ἐξευτελίζεις
μὲς στὴν πολλὴ συνάφεια τοῦ κόσμου,
μὲς στὲς πολλὲς κινήσεις κι ὁμιλίες.
Μὴν τὴν ἐξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ ἐκθέτοντάς την,
στῶν σχέσεων καὶ τῶν συναναστροφῶν
τὴν καθημερινήν ανοησία,
ὡς ποὺ νὰ γίνῃ σὰ μιά ξένη φορτική.

~ Κ. Καβάφης

ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΝΕΟ-ΠΑΓΑΝΙΣΤΩΝ, ΙΟΥΛΙΟΣ ΕΒΟΛΑ

Ετικέτες

, , , , ,

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ «Grundrisse» (1942), τοῦ Ἰουλίου Ἔβολα

Οἱ παρεξηγήσεις τοῦ Νέου «Παγανισμοῦ»

Εἶναι ἴσως καιρὸς νὰ ἐπισημάνω τὶς παρεξηγήσεις ποὺ κυκλοφοροῦν αὐτὸ τὸ διάστημα σὲ ὁρισμένους ῥιζοσπαστικοὺς κύκλους, οἱ ὁποῖοι πιστεύουν ὅτι ἡ λύση εὑρίσκεται πρὸς τὴν κατεύθυνη ἑνὸς νέου παγανισμοῦ. Ἤδη ἡ παρεξήγηση εἶναι φανερὴ στὴν χρήση ὅρων ὅπως «παγανισμός» καὶ «παγανοσύνη» (pagandom). Ἐγὼ ὁ ἴδιος, ἔχοντας χρησιμοποιήσει αὐτὲς τὶς φράσεις ὡς συνθήματα σὲ ἕνα βιβλίο ποὺ ἐξεδόθη στὴν Ἰταλία τὸ 1928 καὶ στὴν Γερμανία τὸ 1934, πλέον λυποῦμαι εἰλικρινά.

Βέβαια ἡ λέξη γιὰ τὸν παγανιστὴ ἢ εἰδωλολάτρη, paganus, ἐμφανίζεται σὲ κάποιους ἀρχαίους Λατίνους συγγραφεῖς ὅπως ὁ Λίβιος δίχως κάποιον ἰδιαιτέρως ἀρνητικὸ τόνο. Ὅμως αὐτὸ δὲν ἀλλάζει τὸ γεγονὸς ὅτι μὲ τὴν ἄφιξη τῆς νέας πίστεως, ἡ λέξη paganus ἔγινε ἀναμφισβήτητα μία ἔκφραση ὑποτιμητική, ὅπως χρησιμοποιεῖται ἀπὸ τοὺς πρώιμους χριστιανοὺς ἀπολογητές. Προέρχεται ἀπὸ τὸ pagus, ποὺ σημαίνει τὴν κωμόπολη ἢ τὸ χωριό, ἔτσι ὥστε τὸ paganus νὰ ἀναφέρεται στὸν τρόπο σκέψεως τῶν χωρικῶν: ἕναν ἀπολίτιστο, πρωτόγονο, καὶ δεισιδαιμονικὸ τρόπο. Γιὰ νὰ προωθήσουν καὶ νὰ προσδώσουν κάποια αἴγλη στὴν νέα πίστη, οἱ ἀπολογητὲς εἶχαν τὴν κακὴ συνήθεια νὰ προάγουν τὸν ἑαυτό τους μέσα ἀπὸ τὸν διασυρμὸ τῶν ἄλλων θρησκειῶν. Συχνὰ ὑπῆρχε μία συνειδητὴ καὶ κατ’ ἐπανάληψιν συστηματικὴ ὑποτίμηση καὶ παρερμηνεία σχεδῶν ὅλων τῶν παλαιοτέρων παραδόσεεων, δογμάτων καὶ θρησκειῶν, τὶς ὁποῖες ὁμαδοποίησαν κάτω ἀπὸ τὴν περιφρονητικὴ γενικὴ ἐτικέττα τοῦ παγανισμοῦ ἢ εἰδωλολατρίας. Συνέχεια

ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ: ΟΙ ΦΩΤΙΕΣ ΤΟΥ ΘΕΡΟΥΣ ΣΤΙΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Ετικέτες

, , , , ,

Ἡ ἑορτὴ τοῦ θερινοῦ ἡλιοστασίου εἶναι πανάρχαια Παράδοση καὶ τελεῖται παντοῦ στὴν Εὐρώπη μὲ διάφορους τρόπους καὶ ἔθιμα. Ἂς κάνουμε μία περιήγηση στὶς εὐρωπαϊκὲς χῶρες νὰ δοῦμε πῶς…

Τὸ θερινὸ ἡλιοστάσιο ἑορτάζεται παντοῦ στὴν Ἑλλάδα μὲ τὰ ἔθιμα τοῦ Κλήδονα. Κατὰ παράδοση ἀνάβονται φωτιὲς καὶ ρίχνονται σὲ αὐτὲς στεφάνια ἀπὸ φυτὰ καὶ ἄνθη, ἐνῶ κατόπιν ὁ κόσμος διασκεδάζει πηδώντας ἀπὸ πάνω τους, συνήθως μὲ τὴν συνοδεία μουσικῆς. Τὸ ἄλμα πάνω ἀπ’ τὴν φωτιὰ τρεῖς φορὲς θεωρεῖται ὅτι θὰ φέρει καλοτυχία γιὰ τὸν ἐπόμενο χρόνο. Καὶ πιθανῶς κι ἐρωτικὲς περιπέτειες Συνέχεια

Η ΠΛΑΤΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Ετικέτες

, ,

Δὲν ἔχει διαφύγει τῆς προσοχῆς μας ὅτι τελευταῖα ἀναπαράγονται κάποιες περίεργες τοποθετήσεις περὶ Πλάτωνος καὶ σοσιαλισμοῦ ἢ κεντρικοῦ σχεδιασμοῦ – ἀπολογητικὴ ποὺ ἔχει τὴν προέλευσή της σὲ δημοκρατικοὺς κύκλους τῆς ἐποχῆς τῶν Κλίντον (ἀπὸ ὅπου προέκυψαν κι ἄλλα παραμύθια, ὅπως ὁ ἀφροκεντρισμὸς ἢ ἡ ἀνθρωπογενὴς πλανητικὴ ὑπερθέρμανση ἢ ἡ …παγκόσμια κυριαρχία τῶν ἐκφυλισμένων ΗΠΑ καὶ τοῦ μονοπολισμοῦ).

Ἂς ξεκαθαρίσουμε λοιπὸν τὸ τοπίο.

Ἡ εἰρωνία εἶναι ὅτι ὁ Πλάτων ἔγραψε θεολογία στὴν «Πολιτεία», δηλαδὴ περιγράφει τὴν οὐράνια τάξη πραγμάτων (κατὰ τὴν θεώρησή του) καὶ χρησιμοποιεῖ τὴν ἀλληγορία τῆς πολιτείας γιὰ νὰ τὴν εἰσάγῃ.

Γενικὰ ὁ Πλάτων κάνει συχνὴ χρήση τῆς ἀλληγορίας (π.χ. Ἀτλαντίδα ὡς ἀλληγορία τῆς μινωικῆς Κρήτης, τὸ Σπήλαιο ὡς ἀλληγορία τῆς φιλοσοφικῆς ἀτραποῦ, ἡ ἱστορία τοῦ Ἴρου γιὰ τὰ περὶ Ἄδου καὶ παλιγγενεσίας κ.τ.λ.). Εἶναι δυσνόητος, πάντως, καὶ εὔκολο νὰ τὸν παρερμηνεύσουν, ἰδίως ὅσοι δὲν ἔχουν ὑπόβαθρο στὸν πολυθεϊσμό.

Ἡ Πολιτεία λοιπὸν ἀποτελεῖ περιγραφὴ μίας οὐράνιας τάξης πραγμάτων κατὰ τὴν ἄποψη τοῦ Πλάτωνος. Μὲ ἀπλὰ λόγια εἶναι θεολογία. Τώρα γιὰ τὸ ἐὰν ἡ συγκεκριμένη θεολογία εἶναι προάγγελος τοῦ σοσιαλισμοῦ… ἀμέ… ὅσο κι ὁ Δίας ἔφερε τὴν δημοκρατία στοὺς θεούς!…

Μία ἀπὸ τὶς κύριες θεολογικὲς προσθῆκες τοῦ Πλάτωνος εἶναι ἡ περὶ Δαιμόνων. Ἡ ἔννοια προϋπήρχε στὸν Ὀρφισμό βεβαια, ἀλλὰ εἶναι ὁ Πλάτων ποὺ εἰσάγει καὶ ἀναλύει σὲ μάκρος τὸν ἐνδιάμεσο αὐτὸν κόσμο, ὁριοθετεῖ τὴν θέση του καὶ ἑρμηνεύει τὸν ρόλο του. Πρὸς τὶ ἡ ἀνάγκη τῶν Δαιμόνων λοιπόν; Συνέχεια

ΝΑΖΙ: ΜΕ ΕΜΑΣ Ή ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ;

Ετικέτες

, , , , , , , , , , , ,

Ὑπάρχει ἕνα παλαιὸ ἀνέκδοτο:
«-Λέγε, μὲ ποίους εἶσαι, μὲ μᾶς ἢ μὲ τοὺς ἄλλους;
-Μὲ σᾶς, μὲ σᾶς.
-Ἔχασες, ἐμεῖς εἴμαστε οἱ ἄλλοι…»

Μπορεῖς νὰ κατηγορήσῃς τὸν Χίτλερ γιὰ πολλά, γιὰ ἕνα καὶ μόνο πρᾶγμα ὅμως δὲν μπορεῖς νὰ τὸν κατηγορήσῃς: ὅτι σεβόταν τὴν ἐθνικὴ κυριαρχία. Σὲ καμμία περίπτωση δὲν ἀπέβλεπε σὲ μία Εὐρώπη ἐθνικῶν χωρῶν, μὲ σύνορα, ἰδιαίτερες ἐθνότητες, αὐτονομία καὶ ἀνεξαρτησία. Αὐτὸ ποὺ οἱ Ναζὶ ἐπιθυμοῦσαν ἦταν ἡ κατασκευὴ μίας ὑπερεθνικῆς αὐτοκρατορίας, ὅπου οἱ διάφοροι ἄνθρωποι θὰ ἐνσωματωνόντουσαν βιαίως, εἴτε ὡς «πολίτες» εἴτε ὡς σκλάβοι. Καὶ ἡ νίκη ἐπὶ τοῦ ναζισμοῦ τὸ ’45, ὅπως καὶ ἡ νίκη ἐπὶ τοῦ σοβιετικοῦ κομμουνισμοῦ τὸ ’89, ἦταν ἡ νίκη τῆς ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας.

Δὲν ὑπάρχει σήμερα ἡ παραμικρὴ ἀμφιβολία ὅτι οἱ Ναζὶ ἦταν πρωτίστως σοσιαλιστές. Ὁ Γκαῖμπελς οὐδέποτε ἀμφέβαλλε ὅτι ἦταν σοσιαλιστής. Ἀντιλαμβανόταν τὸν ναζισμὸ ὡς μία πιὸ καλὴ καὶ πιὸ ἐφικτὴ μορφὴ τοῦ σοσιαλισμοῦ ποὺ εὐαγγελιζόταν ὁ Λένιν. Ἀντὶ νὰ ἐξαπλώνεται κατὰ μῆκος τῶν διαφορετικῶν Ἐθνῶν, θὰ μποροῦσε νὰ ἐκπληρωθῇ μὲ τὴν ἔνωση τῶν Λαῶν (ἀπογυμνωμένων ἀπὸ τὴν ἔννοια τῆς ἐθνότητος, φυσικά). Τὸ «ἑθνικό» γιὰ ἐκεῖνους σήμαινε πανγερμανικό. Τὸ ὅλο ὄνομα τοῦ κόμματός τους ἦταν Ἐθνικὸ Σοσιαλιστικὸ Κόμμα τῶν Γερμανῶν Ἐργατῶν. Καὶ ἐσήμαινε ἀκριβῶς αὐτό.

Ὁ Χίτλερ εἶπε στὸν Χἐρμαν Ράουσνινγκ (Hermann Rauschning, Πρῶσσος ποὺ γιὰ ἕνα σύντομο διάστημα δούλεψε γιὰ τοὺς Ναζὶ πρὶν τοὺς ἀπορρίψει καὶ ἐγκαταλείψει τὴν χώρα) ὅτι πολὺ ἐθαύμαζε τὴν σκέψιν τῶν ἐπαναστατῶν ποὺ εἶχε γνωρίσει ὡς νέος – ἀλλὰ ὅτι κατὰ τὴν γνώμη του ἦταν πιὸ πολὺ ἄνθρωποι τῶν λόγων παρὰ τῶν πράξεων. «Ἐγὼ ἔχω ἀρχίσει νὰ κάνω πράξη ὅλα ὅσα ἐκεῖνοι οἱ γυρολόγοι καὶ γραφιάδες ξεκίνησαν δειλά», ἐκαυχήθη προσθέτοντας ὅτι «ὅλος ὁ Ἐθνικὸς Σοσιαλισμός» ἦταν «βασισμένος στὸν Μάρξ». Συνέχεια

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, ALAIN DE BENOIST

Ετικέτες

, , , ,

Ἡ Θρησκεία τῆς Εὐρώπης (λήψη PDF, ἑλληνικὴ μετάφραση)
Δημοσιεύθη στὸ 36ο φύλλο τῆς ἐπιθεωρήσεως «ELEMENTS» (Στοιχεῖα), ἐπίσημο ὄργανο τῆς «Ὁμάδος Ἀναζητήσεων καὶ Μελετῶν γιὰ τὸν Εὐρωπαϊκὸ Πολιτισμό» (G.R.E.C.E.), 1981

Σὲ αὐτὸ τὸ μικρὸ ἀριστούργημα, ὁ μέγας Γάλλος φιλόσοφος Alain de Benoist ἀναλύει τὴν θέση του ὅτι μόνον οἱ θεότητες τῆς ἀρχαίας Εὐρώπης προσφέρουν ἕνα πνευματικὸ καταφύγιο ἀπὸ τὴν σημερινὴ θρησκευτικὴ δυσφορία. Ἐρευνώντας σὲ βάθος τὴν μεταφυσικὴ τοῦ ἰουδαιοχριστιανισμοῦ καὶ τὸν ἀρχαῖο πολυθεϊσμὸ ἀναλύει τὶ τοὺς διαφοροποιεῖ σὲ φιλοσοφικοὺς ὅρους, ἐξαπλώνοντας τὴν ἔρευνά του καὶ τὴν σκέψη του σὲ θέματα ὅπως τὸ διάστημα καὶ ὁ χρόνος, ὁ μονοθεϊσμὸς καὶ ὁ πολυθεϊσμός, τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό.

Ἡ ἐνοχή, ὁ φόβος, ἡ στενὴ μικροαστικὴ ἐμμονὴ μὲ τὴν εὐημερία, καὶ ἡ αὐτο-ἀπεχθὴς ἀγάπη για τὸν Ἄλλον, ποὺ ἔχουν καταστήσει τὸν δυτικὸ ἄνθρωπο ἀνυπεράσπιστο ἐμπρὸς στὶς καταστροφικὲς συμπεριφορὲς τῆς μηδενιστικῆς ἐποχῆς μας, προέρχονται ἀπὸ τὸ ἀλλοτριο σύστημα πεποιθήσεων που ὁ Χριστιανισμὸς εἰσῆγε στὴν Δύσῃ. Δὲν ἀποτελοῦν μέρος τοῦ παγανιστικοῦ πνεύματος ποὺ ζεῖ ἄκομα μέσα στὴν Rig Veda, τὴν Ἰλιάδα, ἢ τὴν Edda. Ὁ Benoist μᾶς βοηθᾶ νὰ ἀνακαλύψουμε Συνέχεια

Η ΤΑΒΕΡΝΑ ΤΩΝ ΜΟΥΣΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΤΑΜΠΑΚΟΛΟΓΟΙ

Ετικέτες

, , , , , , , ,

Μία ἐξαιρετικὰ ἐνδιαφέρουσα ἱστορία περὶ Καπνοῦ…

Τὸ ἑρμητικὸν Τάγμα τῶν Fratelli Oscuri ἐνεφανίσθη περὶ τὸ 1500 καὶ κατὰ τὸ 1600 εἶχε διαδοθεῖ σὲ ὅλη τὴν Ἰταλία. Τὰ μέλη του διετείνοντο ὅτι ἐκατάγοντο ἀπὸ τὸν πυθαγορικὸν κύκλον τοῦ Βυζαντίου. Ἡ ὁμᾶς αὐτὴ τῶν μεμυημένων μετεφέρθη κατὰ πρῶτον ἀπὸ τὸ Βυζάντιον εἰς Θεσσαλονίκην, ἡ ὁποία τὸ 1422 ἐγένετο Ἐνετικὴ καὶ τὸ 1430 Τουρκική, ἐκεῖθεν δὲ διεθόθη εἰς Ἰταλίαν. Τῷ 1650 ἐσβέσθη ἡ δραστηριότης τοῦ Τάγματος εἰς Ἰταλίαν ὑπὸ τὴν πίεσιν τῆς Ἱερᾶς Ἐξετάσεως. Περὶ τῆς μεταφορᾶς τοῦ ἐν λόγῳ Τάγματος εἰς Ἀγγλίαν ἔχομεν λεπτομερεῖς πληροφορίας.

Εἰς τὸ ἀγγλικὸν τεκτονικὸν περιοδικὸν ARS Quatuor Coronatorum (ἀριθ. 28, τοῦ 1915) ἀνευρίσκεται μία ἐξόχου ἐνδιαφέροντος μελέτη περὶ τῆς δράσεως τῶν Fratelli Oscuri ἐν Ἀγγλίᾳ καὶ τῆς διαδόσεως τῶν διαφόρων πυθαγορικῶν τύπων εἰς τὴν ἠπειρωτικὴν Εὐρώπην. Εἶναι ἄξιον προσοχῆς ὅτι οἱ τύποι οὗτοι, οὐδεμίαν συνάφειαν παρουσιάζουν πρὸς τὴν τεκτονικὴν Παράδοσιν. Οὔτε τὰ τυπικὰ των, οὔτε τὰ σύμβολά των σχετίζονται μὲ τὴν ἰουδαιοχριστιανικὴν Παράδοσιν.

Ἡ «Ταβερνα τῶν Μουσῶν καὶ οἱ Ταμπακολόγοι», ἐν Ἀγγλίᾳ.

Ὁ sir Thomas Bodley εἶχε μυηθεῖ εἰς τὸ Τάγμα τῶν Fratelli Oscuri κατὰ τὴν διαμονὴ τῆς οἰκογενείας του ἐν Ἰταλίᾳ. Ἀφιχθεῖς κατόπιν εἰς Ἀγγλίαν, ἐπεδόθη εἰς τὴν ἐγκατάστασιν ἑνὸς κλάδου τοῦ Τάγματος Συνέχεια